Benim öğrenme mutluluğum
Benden beklentisi pek de yüksek olmayan bir kocam var..Evinde,eşinle çocuklarınla mutlu ol..Tek başına hayaller kurma,tek kişilik planlar yapma,yeter diyor bana...Kendimi sadece bu ortamda düşlediğimde ise kaçıvermek istiyorum,sanki duvarlar her bir tuğlasıyla üzerime devrilecek gibi oluyor...Evet,daha önce bahsetmiştim,bir duruma olaya ikna olmam sevgiyle ancak,bazı şeylerin devam edebilmesi,istikrar sağlayabilmem ise akıl yoluyla gerçekleşiyor... Evlendiğimizin ilk yıllarında,"yüksek yap,üniversitede kal,yurtdışına da çıkarız" diyen adam,çocuklardan sonra benim içinde olmam gereken ruh haline büründü..Lohusalık çeken,içe kapanmayı yaşayan ben değildim sanki...Onun gözü korktu yükseklere bakmaktan..Halbuki yükseklik korkusuna ciddi olarak da sahibim haddi zatında...Nedense yaşanan zorluklar,daha büyüğünü de aşmayı aşılıyor bana..Bu durumum zor mu,dur bakalım,bir üst zorluk nasılmış,dercesine,bazen de sırf meraktan deniyorum kendimi...Misal,şimdi iki çocuk-okul-ev ve cbs...