beş kişilik bir ailenin dünya sürgünü....

Benden beklentisi pek de yüksek olmayan bir kocam var..Evinde,eşinle çocuklarınla mutlu ol..Tek başına hayaller kurma,tek kişilik planlar yapma,yeter diyor bana...Kendimi sadece bu ortamda düşlediğimde ise kaçıvermek istiyorum,sanki duvarlar her bir tuğlasıyla üzerime devrilecek gibi oluyor...Evet,daha önce bahsetmiştim,bir duruma olaya ikna olmam sevgiyle ancak,bazı şeylerin devam edebilmesi,istikrar sağlayabilmem ise akıl yoluyla gerçekleşiyor... Evlendiğimizin ilk yıllarında,"yüksek yap,üniversitede kal,yurtdışına da çıkarız" diyen adam,çocuklardan sonra benim içinde olmam gereken ruh haline büründü..Lohusalık çeken,içe kapanmayı yaşayan ben değildim sanki...Onun gözü korktu yükseklere bakmaktan..Halbuki yükseklik korkusuna ciddi olarak da sahibim haddi zatında...Nedense yaşanan zorluklar,daha büyüğünü de aşmayı aşılıyor bana..Bu durumum zor mu,dur bakalım,bir üst zorluk nasılmış,dercesine,bazen de sırf meraktan deniyorum kendimi...Misal,şimdi iki çocuk-okul-ev ve cbs...

Kokusu 1 gün önceden gelir..Sanki içime yağar da sonra yere düşer karlar...O serin kokuyu çekmişsem bilirim ki yakındır yağması..Ne sevinirim,deliririm bu habere...Meteorolojiden değil kalpten haberliyimdir...Az çok havaya bakıp tahmin de yaparım sevdiceğim karın gelişine dair.... Kar yağdıktan sonra hava daha da soğursa,eriyen karlar buza dönüşür,cam gibi saydamlaşır.Üzerlerine attığım her adımda kıyır kıyır ses çıkartır…Sırf bu sesi duyabilmek için karda yürümeyi çok severim…Çocukken karşımızdaki evde oturan Muhlise ablaların bahçesinde hele bu dediğim kıyır karlardan fazlasıyla olurdu…Kendimi pek mühim bir araştırmada sanan dedektif edasıyla bahçenin her bir köşesini adımlardım…Ezmediğim kar kalmazdı…Bir yandan mutluluk bir yandan da sanki kıtır kurabiye yermişim gibi bir tat bırakmış bende… Cumartesiden beri kara büyük bir ihtimamla bakıyorum,esen rüzgarla sağa sola savrulan taneleri toprağa serpilen tohumlar gibi önemsiyorum..Çünkü beni mutlu eden minikler onlar..Kimi insanı yağ...