beş kişilik bir ailenin dünya sürgünü....

Yeni annelerin en önemli evhamlarını oluşturur,bebeğin nefes alamaması,ya da uyurken ölebilme ihtimali..O yüzden sık sık uyanıp bebeğin yanıbaşında nöbete durulur,kolaçan edilir...Ben bu türden ölüm paranoyalarını iki çocuğumda da az da olsa yaşadım ama kısa bir süre sonra sona erdi çok şükür...Aklıma gelen kötü düşünceleri de bertaraf etmesini başardım çoğunlukla...Özellikle Aslı'nın tehlikeye meyleden bir çocuk olmaması işimi kolaylaştırmıştı açıkçası...Pencere veya balkondan sarkmaması,çekmeceleri karıştırmaması,cam-bardak kırmaması,yükseklere tırmanma isteğinin olmaması yönüyle kolay bir çocukluk yaşatmıştı..Ama ikinci kardeş Yusuf,tam aksi yönde gelişti..Biraz önce yazdığım herşeyi büyük bir istekle yapmaya çalışıyor,bir dakika yalnız bırakmaya gelmiyor...Ama ben gene rahat kişiliğim yüzünden onu da serbest bırakmaya çalışıyordum ta ki bir ay öncesine kadar.... Hala düşündükçe kafayı yeme raddesine geldiğim bu olay,evhamlarımı tetikliyor,her balkondan-pencereden aşağıya bakı...