Mono-di
Zaman buldukça öğrenci velilerini ziyaret etmeye çalışıyorum...Kendimden büyük insanlarla çok vakit geçirmemiş olsam da onlarla ortak bir frekansı tutturabiliyorum çoğunlukla..Ama bu,bu işin kolay olduğu anlamına gelmiyor haliyle...Velinin aklındaki olumsuz bir yargıyı değiştirmek,öğrencimin lehine bazı düşünceleri veliye kabul ettirmek ise çok zor oluyor...Bir ay önceydi,doğulu bir öğrencimin ailesine misafir oldum...Hoş-beş herşey güzel...Ama ben ne zaman anneye,onun fikrini görmeden bir şey diyecek oluyorum,ters teptiğimi hissediyorum..O beni duymazdan gelip,kendi anlatımına devam ediyor,ben ayrı telden,bir süre devam ettik..Ne zaman dank etti aklıma,işte o anda,monolog halinde süregiden konuşma gerçek bir diyaloga dönüştü..Kadıncağıza,aynı taraftan olduğumuzu,onu anladığımı,onunla aynı hassasiyeti ve benzer kaygıları paylaştığımı hissettirdiğimde frekansımız cızırtısız hale geldi...O an gerçek bir paylaşım ve iletişim gerçekleşti... Aslında dert dinlemenin insanı yaşlandırdı...