yaşlılarla yaşam klavuzu-1
21 önemli bir dönem oldu benim için…Kayınvalide ile geçirilen bu 21 gün birçok şeye tahammül-sabır-alışma için bie eşikmiş en önemlisi…Dönüş bileti alınıp da Adana’ya yol görününce,Mustafa’ya,”tam da alışmıştım gidiyor annen” deyiverdim..Bu öylesine çıkmadı dilimden..Gerçek bir ifadeydi..Yani artık daha da fazla kalsa çok da etkilemeyecekti yaşamımı..Ya da ben öyle sanıyordum… İlerde unutmayayım,zorlanırsam tekrar okuyup hazırlık yapayım diye bir kılavuz hazırladım kendime…Gerçi yaşlılarla çok içli dışlı bir hayatım olmadı,anneanne-babaannem bile olmadı…Ama bir Alzheimer hastası bir teyze ile geçirdiğim bir yaz çalışmasını da dahil edersem hepi topu 1 senelik bir yaşantım olmuştur 65+ insanlarla…. Evimiz Darülaceze’ye yakındı,ama hastanesi dışında ziyaret kısmet olmadı..Onlara sormak istediğim bir soru hep içimde kaldı,hep de sormak isterim bir yaşlı ile muhatap isek...”Bu kadar senelik ömründe hayattan ne anladın amca-teyze” demek istedim…Koskoca bir boşluk olmasından çok korkuyorum...