beş kişilik bir ailenin dünya sürgünü....

Yazmışım,taslaklar arasında unutuvermişim,karşımda görünce şimdi,devamını da yazmalıyım dedim... "Onlarca,yüzlerce düşüncenin geçtiği aklımı istila ettiği bir anda,en büyük derdimi,bu hayatta gerçekten de en büyük imtihanım olduğunu düşündüğüm 'sevgiyi' yazmalıyım dedim kendime..Kendimce,bana gösterilen,yaşatılan şekliyle,çeşidiyle.... Bir takım psikoloji ve kişisel gelişim kitapları okumuş,ya da benim gibi pedagojik formasyon almış çoğu kişi,çocuklukta yaşanan her olayın etkisinin çığ gibi büyüyerek,gelecekteki davranışlara,ilişkilere yön verdiğini bilir...Çocukluğumun geçtiği yıllar ve beni yetiştiren ebeveynlerimin de yaşadıkları sosyal çevre göz önüne alındığında sevgiye doyamadan -en azından kendi çocuklarımla kıyasladığımda-büyüdüğümü,bu konuda gerçekten yetersiz beslendiğimi biliyorum..Çocuğu öpmenin ayıp,sevmenin ise şımartmak,disipline edememek olarak algılandığı bir zamanda çocuk olmak zordu... Şiirii edebiyatı pek sevmem..Hele ki bir şiir dinletisine fela...

Başka şeyler yazmayı planlamışken gecenin bir zamanında Aslı’ya evdeki tarhanayı içirmenin yollarını ararken bir masal oluştu..Bu soğuk günlerde hem içinizi ısıtsın,hem de tarhana sevmeyen çocuklara sevdirmek için bir bahaneniz olsun diye bu seferlik masalımızı paylaşayım dedim…Bizim evde zor yenen (genelde çoğu yemeği zorla yediğinden) her yemek için bir masal-hikaye vardır,uydurduğum,her işe de bir masal türevi anlatırım,eğer ruh halimi sinirden sabıra kaydırabilirsem…Saçını taratmayan kız,çişini tuvalete yapan çocuk,alyuvarlar mikroba karşı,midede şarkı söyleyen köfteler vs...Her zaman da işe yarar,çünkü Aslı medeni bir kızdır,hani medenileri galebe ikna iledir ya,o bakımdan…Ve perde.... “Çok eski zamanlarda küçük bir köyde fakir bir aile yaşarmış…Betül ve annesi Hanife teyze…(baba neden yok bilmiyorum,evdeki babadan daraldığımdan olabilir)..Bağdat’ın köpekleri gibi bulduklarında şükredip yoklukta sabredenlerden değil de bulduklarında dağıtıp bulamadıklarında şükrederlermiş..Haller...