beş kişilik bir ailenin dünya sürgünü....

Zaman buldukça öğrenci velilerini ziyaret etmeye çalışıyorum...Kendimden büyük insanlarla çok vakit geçirmemiş olsam da onlarla ortak bir frekansı tutturabiliyorum çoğunlukla..Ama bu,bu işin kolay olduğu anlamına gelmiyor haliyle...Velinin aklındaki olumsuz bir yargıyı değiştirmek,öğrencimin lehine bazı düşünceleri veliye kabul ettirmek ise çok zor oluyor...Bir ay önceydi,doğulu bir öğrencimin ailesine misafir oldum...Hoş-beş herşey güzel...Ama ben ne zaman anneye,onun fikrini görmeden bir şey diyecek oluyorum,ters teptiğimi hissediyorum..O beni duymazdan gelip,kendi anlatımına devam ediyor,ben ayrı telden,bir süre devam ettik..Ne zaman dank etti aklıma,işte o anda,monolog halinde süregiden konuşma gerçek bir diyaloga dönüştü..Kadıncağıza,aynı taraftan olduğumuzu,onu anladığımı,onunla aynı hassasiyeti ve benzer kaygıları paylaştığımı hissettirdiğimde frekansımız cızırtısız hale geldi...O an gerçek bir paylaşım ve iletişim gerçekleşti... Aslında dert dinlemenin insanı yaşlandırdı...

Aslında altın günü mü demeliydim bu güne,bilemiyorum..Altın gibi geçen bir gün olduğu kesin de bunun daha da ötesi bir değere haizdi bu Pazar…üniversiteden sınıf arkadaşlarım ve dershane yıllarından iki tarihçi arkadaş bugün bzana geldiler..Dün gece 2 den itibaren onlara hem güzel hem hafif yiyecekler hazırladım..sık sık misafir ağırlamayınca,gelenin hem gönlünü hem gözünü hem de karnını doyurmak çok motive ediyor beni…Yenilenmiş hissediyorum her anlamda kendimi…Beş kadın beş çocuk,üstelik sadece içlerinde Aslı vardı kız olarak,şen gürültüler eşliğinde muhabbet ettik,projelerimizi konuştuk,dertleştik,ağlaştık… Şimdi misafirlerim gitti,evi topladım,süpürdüm,kirli bulaşıklar makinede sesli sesli yıkanıyor…Çocuklar uyudu,ne mutlu ki Yusuf kusmadan bu günü bitirdi maşallah…Kendimi işe yaramış görünce pek bir mutlu geçtim bilgisayar başına… Konuşurken arkadaşımın birinin özel bir meselesi hakkında istişarede bulunduk,fikirler yürüttük,malumdur her sohbette olmazsa olmazdır,ilişki...