beş kişilik bir ailenin dünya sürgünü....

Kokusu 1 gün önceden gelir..Sanki içime yağar da sonra yere düşer karlar...O serin kokuyu çekmişsem bilirim ki yakındır yağması..Ne sevinirim,deliririm bu habere...Meteorolojiden değil kalpten haberliyimdir...Az çok havaya bakıp tahmin de yaparım sevdiceğim karın gelişine dair.... Kar yağdıktan sonra hava daha da soğursa,eriyen karlar buza dönüşür,cam gibi saydamlaşır.Üzerlerine attığım her adımda kıyır kıyır ses çıkartır…Sırf bu sesi duyabilmek için karda yürümeyi çok severim…Çocukken karşımızdaki evde oturan Muhlise ablaların bahçesinde hele bu dediğim kıyır karlardan fazlasıyla olurdu…Kendimi pek mühim bir araştırmada sanan dedektif edasıyla bahçenin her bir köşesini adımlardım…Ezmediğim kar kalmazdı…Bir yandan mutluluk bir yandan da sanki kıtır kurabiye yermişim gibi bir tat bırakmış bende… Cumartesiden beri kara büyük bir ihtimamla bakıyorum,esen rüzgarla sağa sola savrulan taneleri toprağa serpilen tohumlar gibi önemsiyorum..Çünkü beni mutlu eden minikler onlar..Kimi insanı yağ...

Kendime  güvenirim….önce Allah’a güvenirim,çok şükür,sonra da kendime…hem de haddinden fazla…böbürlenme yada ben çok iyiyim anlamında değil elbette…ama isteyince her şeyin olabildiğine duyduğum sonsuz bir güven var içimde…geçmişe dönük olarak istediklerime bakıyorum da hepsi olmuş…çok şükür… Hiç unutmuyorum,durağına kadar aklımda….55 şişli otobüsündeyim,yaş 12 olmalı…eyüp ihl ye gidiyorum okmeydanından eyüp sultana…halıcıoğlu durağını az geçmiş körüklü otobüs (direksiyonda ali amca…)kendi kendime diyorum ki insan bu hayatta ya öğrenci olmalı ya da öğretmen..o zamanlar istediğim doktor olmaktı,ama arada fen dersine de girerim diyorum…cebimde pasom…bir nevi hüviyetim o benim….evet dr olamadım,bilumum katsayı,açıköğretimin attığı kazık…vs…engeller…ama öğretmen oldum…inşallah ilerleyen senelerde gene öğrenci olacağım…yani pasosuz bir dönemim olmadı hiç hayatta….onsuz da sokağa çıkmam…. Üniversite sınavına hazırlanıyorum,sayısaldan girmeyi düşünüyorum..ama düşüncede tabi…test...